Ζητήσατε και ευρήσετε,κρούσατε και ανοιγήσεται υμίν...

Ιστορικό Θαυματουργού εικόνος Παναγίας Ιεροσολυμιτίσσης

· 0 σχόλια


Απολυτίκιον της Παναγίας της Ιεροσολυμιτίσσης

Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης.

Την σεπτήν σου εικόνα ως της δόξης σου σκήνωμα, Ιεροσολυμίτισσα Παρθένε, προσκυνούμεν Πανάχραντε. Εκ ταύτης γαρ πηγάζεις μυστικώς θαυμάτων ποταμούς τας δωρεάς• και αρδεύεις τας καρδίας και τας ψυχάς των πίστει κραυγαζόντων σοι• Δόξα τω Θείω Τόκω σου, Αγνή, δόξα τη παρθενία σου, δόξα τη προς ημάς σου ανεκφράστω προνοία, Άχραντε.


Η Θαυματουργή Αγία Εικόνα της Παναγίας «Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ», έχει Αγιογραφηθεί τον 19ο αιώνα Θαυματουργικώς. Φέρει χρονολογία 1870 και έχει το εξής ιστορικό:

Υπήρχε τον καιρό εκείνο μία αγιογράφος Μοναχή ονόματι Τατιανή, της Ρωσικής Ιεράς Μονής της Μυροφόρου Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, που βρίσκεται στους πρόποδες του απέναντι της Ιερουσαλήμ Όρους των Ελαιών.

Είδε δε η Τατιανή καθώς κοιμόταν το εξής Όραμα: Είδε ότι την επισκέφθηκε στο κελλί της μία άγνωστη Μοναχή, η οποία της είπε: «Αδελφή Τατιανή, ήλθα να με ζωγραφίσεις».
Η Τατιανή απάντησε: «Ευλόγησον, αδελφή, αλλά εγώ είμαι αγιογράφος και όχι ζωγράφος». Και η Επισκέπτρια της λέγει: «Τότε να με αγιογραφήσεις».
Η Τατιανή εξεπλάγη με το θάρρος της ξένης και απεκρίθη: «Δεν έχω ξύλο (σανίδι), πού να σε ζωγραφίσω;».

Και τότε η Επισκέπτρια Μοναχή της δίδει ένα σανίδι αγιογραφήσεως και λέγει: «Ζωγράφισε»! Αλλά ενώ ζωγράφιζε η Τατιανή την Μοναχή, είδε τα Άμφιά Της να γίνονται χρυσά, το Πρόσωπό Της να λάμπει πολύ, και Την άκουσε να λέγει: «Ω μακαρία Τατιανή, μετά τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, θα με αγιογραφήσεις πάλι εσύ».

Η Τατιανή αντελήφθη ότι αγιογραφούσε την Παναγία! Εταράχθη και ξύπνησε. Αμέσως έσπευσε στην Ηγουμένη και της διηγήθηκε το Όραμα. Η Ηγουμένη δυσπίστησε και της είπε να πάει να κοιμηθεί και αύριο να αγιογραφήσει μία Εικόνα της Παναγίας.

Καθώς όμως επέστρεφε, είδε να βγαίνει από το κελλί της φως και αισθάνθηκε ευωδιά! Τότε ειδοποίησε την Ηγουμένη και μαζί εισήλθαν στο φωτεινό και ευωδιάζον κελλί, όπου είδαν εκπληκτικότερο Θαύμα. Η Εικόνα του Οράματος βρισκόταν μέσα στο κελλί πραγματική, Αχειροποίητη! Η Αγία αυτή Εικόνα της Παναγίας! (1)

Μετά από όλα αυτά, παρουσιάζεται πάλι η Παναγία στη Μοναχή και λέγει: «Να με κατεβάσετε κάτω στο σπίτι μου, στη Γεθσημανή». Πράγμα που έγινε.

Από τότε η Αχειροποίητη Αγία Εικόνα της Παναγίας «Η ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΙΣΣΑ», βρίσκεται στο Ιερό Προσκύνημα του Θεομητορικού Μνήματος της Γεθσημανής (2), και Θαυματουργεί.

Και τις τρεις φορές που πλημμύρισε ο Ιερός Ναός στη Γεθσημανή, η Εικόνα ανέβηκε μόνη Της από τον μαρμάρινο θρόνο που βρίσκεται και στάθηκε στο σύστημα εξαερισμού, χωρίς να στηρίζεται πουθενά! Τα Θαύματά Της είναι αναρίθμητα, όπου και αν πήγε.

(Από ξενάγηση του Ηγουμένου του Θεομητορικού Μνήματος)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1) Η παρακάτω πληροφορία έχει ευρέως γνωστοποιηθεί (ειπωθεί και καταγραφεί), μέσα από τις διηγήσεις Αγίων Γερόντων της Πίστεώς μας (όπως για παράδειγμα του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου), οι οποίοι είχαν την Ευλογία (όταν ζούσαν στον κόσμο αυτό) να δουν σε Οράματα την Υπεραγία Θεοτόκο. Οι Μαρτυρίες όλων συμφωνούν πως η Αγία αυτή Εικόνα της «Ιεροσολυμίτισσας», είναι εκείνη που απεικονίζει ακριβέστερα από οποιαδήποτε άλλη, τα Χαρακτηριστικά της Αγίας Μορφής της Παναγίας.
2) Το Θεομητορικό Μνήμα αποτελεί τον Κενό Τάφο της Παναγίας μας (το ονομαζόμενο Κενοτάφιο), αφού ως γνωστόν το Σώμα Της Ανελήφθη στους Ουρανούς την τρίτη ημέρα από την Κοίμησή Της, διότι «δεν ήταν δυνατό να παραμείνει κάτω από τη γη το Σώμα Εκείνης, χάριν της Οποίας ο Θεός έπλασε όλο τον κόσμο», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Μέγας Βασίλειος.

Αγρυπνία στο Όρος Σινά-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Αγρυπνία στο Όρος Σινά-Μέρος Α΄

· 0 σχόλια

Παρακλητικός Κανών Παναγίας Ιεροσολυμιτίσσης

· 0 σχόλια

Ο Παρακλητικός Κανών της Παναγίας Ιεροσολυμιτίσσης της εν Γεθσημανή

Συνθήκες και νόμοι που διέπουν το Νομοκανονικό Διοικητικό Καθεστώς του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και των Αγίων Προσκυνημάτων

· 0 σχόλια

Με αφορμή τις συνεχείς διεκδικήσεις των Αράβων, Λατίνων, Ρώσων, Αρμενίων, Κοπτών και Σύρων που επιδιώκουν να μεταβάλουν το διοικητικό καθεστώς στην Αγία Γη και να υφαρπάξουν τα πανάγια προσκυνήματα από τους Ελληνορθόδοξους

Με την κατάκτηση της Παλαιστίνης από τους Άραβες το 638 μ.Χ., ο χαλίφης Ομάρ Ιμπν Χαττάμπ, λαμβάνοντας υπόψιν του το μουσουλμανικό ιερό δίκαιο, εχορήγησε ασφάλεια ζωής, περιουσίας και ελευθέρας ασκήσεως της θρησκείας και της λατρείας στο «Βασίλειον Γένος» των Ελλήνων. Με τον περίφημο Αχτιναμέ (έγγραφη συνθήκη) που παρεχώρησε ο χαλίφης στον τότε πατριάρχη Ιεροσολύμων Σωφρόνιο (634-638) ανεγνωρίζονταν και κατοχυρώνονταν τα κυριαρχικά δικαιώματα των Ελληνορθόδοξων στους αγίους τόπους, στα ιερά και πανάγια προσκυνήματα της αγίας γης.

Ο επίσημος αυτός Αχτιναμές όριζε επίσης ότι οι μοναχοί και οι κάθε βαθμού κληρικοί του ελληνορθόδοξου πατριαρχείου των Ιεροσολύμων απαλλάσσονταν από την καταβολή του κεφαλικού φόρου, οι διοικητές διετάσσοντο να είναι ευμενείς και επιεικείς προς τους χριστιανούς, ενώ οι ξένοι προσκυνητές των παναγίων προσκυνημάτων υποχρεώνονταν να καταβάλλουν τίμημα αργύρου προς τον ελληνορθόδοξο πατριάρχη ως δείγμα πνευματικής υποταγής και αναγνώρισης.

Το αραβικό κείμενο, που ευρίσκεται σε χειρόγραφο της εθνικής βιβλιοθήκης των Παρισίων, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: «… Το παρόν διάταγμα του Omar, υιού του Khattab, είναι σύμβαση και σύμφωνο, που παρεχωρήθη στον επιφανέστατο και σεβασμιώτατο Σωφρόνιο, πατριάρχη του έθνους των αυτοκρατορικών, επί του όρους των Ελαιών, στα Ιεροσόλυμα. Περιλαμβάνει επίσης τους λαϊκούς, τον κλήρο, τους μοναχούς και μοναχές…

Ας έχουν λοιπόν πλήρη και απόλυτη ασφάλεια, όσον αφορά τη ζωή τους, τους ναούς τους, τις πεποιθήσεις τους και όλους τους προς προσκύνηση τόπους, τους οποίους κατέχουν τώρα εντός ή εκτός της Πόλεως, δηλαδή τον ΚΑΜΑΜΕ (το ναό της Αναστάσεως), το ναό της Βηθλεέμ, όπου ο Ιησούς εγεννήθη, τον μέγα ναό και το Σπήλαιον με τις τρεις αυτού Πύλες… Αυτοί και οι υπόλοιποι χριστιανοί, οι οποίοι ευρίσκονται εδώ, Γεωργιανοί και Αβησσυνοί, καθώς και Φράγκοι, Κόπτες, Σύροι, Αρμένιοι, Νεστοριανοί, Ιακωβίτες και Μαρωνίτες, οι οποίοι θα έλθουν ως απλοί προσκυνητές, θα υπάγονται στον αναφερθέντα πατριάρχη.

Ας έχουν την πρωτοκαθεδρία επί όλων των άλλων συμφώνως προς ό,τι παρεχωρήθη σ’ αυτούς… Κάθε γνήσιος πιστός, άνδρας ή γυναίκα, δικαστής ή κυβερνήτης, ο οποίος ασκεί καθήκοντα δικαστού επί της γης, πρέπει να σέβεται ό,τι πληρεξουσίως έχουμε χορηγήσει, πλούσιος ή πένης, μουσουλμάνος ή μουσουλμάνα, μαθητής του προφήτου.

Διά τον λόγο αυτό έχουμε εκδώσει χάριν αυτών το παρόν διάταγμα…».

Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1453 μ.Χ., ο ελληνορθόδοξος πατριάρχης Ιεροσολύμων Αθανάσιος ο Δ΄ (1452-) μετέβη κρυφά στην Κωνσταντινούπολη και παρουσιάζοντας τον «Αχτιναμέ» του χαλίφη Ομάρ Ιμπν Χαττάμπ και τα μεταγενέστερα περί των παναγίων προσκυνημάτων έγγραφα στον Οθωμανό πορθητή Μωάμεθ τον Β΄, κατόρθωσε να διασφαλίσει και να ανανεώσει τα δικαιώματα και προνόμια των Ελληνορθόδοξων επί των παναγίων προσκυνημάτων στην αγία γη, με το παρακάτω Χάτι Σερίφ (αυτοκρατορικό διάταγμα), το οποίο ορίζει μεταξύ άλλων τα εξής:

«…Κατ’ εκείνους λοιπόν τους ορισμούς και κατά το ανέκαθεν γεγονός προς αυτούς έλεος, ελέησε και η ημετέρα βασιλεία αυτούς και διά του παρόντος υψηλωνύμου «ορισμού» επρόσταξα οι εξουσιάζοντες τις εν ξηρά και θαλάσση υποκείμενες στην βασιλεία μου επαρχίες, να υπερασπίζονται τον πατριάρχη και τους καλογέρους της Ιερουσαλήμ χωρίς να ενοχλούνται από κανένα.

Όποιος δε από τους υπέρτατους βεζύρηδες, ουλεμάδες και εξουσιαστές και δούλους της βασιλικής μου αυλής, αλλά και κάποιος από την μωαμεθανική φυλή ή προς χάριν ή προς απόλαυση άσπρων (χρημάτων), θελήσει να ανατρέψει τους παλαιούς… ιερούς και υψηλούς ορισμούς, να υποπέσει στην οργή του Θεού και του προφήτου…».

Όταν το 1517 η Παλαιστίνη κατεκτήθη από τους Οθωμανούς, ο Τούρκος σουλτάνος Σελήμ ο Α΄ παρεχώρησε επίσημο σουλτανικό έγγραφο προς τον Ελληνορθόδοξο πατριάρχη Ιεροσολύμων Δωρόθεο Β΄ Αττάλα (1505-1537), με το οποίο ανεγνώρισε στην εκκλησία των Ιεροσολύμων την πλήρη και απόλυτη κυριότητα επί των παναγίων προσκυνημάτων στους αγίους τόπους, αλλά και την απόλυτη ελευθερία για την τέλεση των θρησκευτικών και λατρευτικών τους καθηκόντων.

Το σουλτανικό έγγραφο που ονομάζεται «Περί προσκυνημάτων ορισμός», αναφέρει τα κάτωθι: «…Ο πατριάρχης λοιπόν των Ρωμαίων Αττάλας (Δωρόθεος) αφού εκλήθη, ήλθε με τους λοιπούς καλογήρους και εζήτησε τις εντός και εκτός της Ιερουσαλήμ κείμενες εκκλησίες, μοναστήρια και προσκυνήματα να τα έχουν πάλι, όπως και απ’ αρχής, υπό την κυριότητα και χρήση τους κατά τον ιερό Αχτιναμέ του Ομάρ και τους ορισμούς των προαπελθόντων βασιλέων. Επρόσταξα, λοιπόν και εγώ με τον παρόντα ιερό «ορισμό» να εξουσιάζουν…

Και να είναι ελεύθεροι διόλου από όλα τα βίαια δοσίματα και να μην ενοχλούνται από κανένα άλλο έθνος. Κατά τον παρόντα ιερό «ορισμό» μου, από όλες τις φυλές ο πατριάρχης των Ρωμαίων να πρωτεύει. Κατά τον Αχτιναμέ λοιπόν του Ομάρ Χαττάμπ και κατά τους ορισμούς των προαπελθόντων βασιλέων, έτσι έδωσα τα ίδια και εγώ και με τον παρόντα μου ιερό «ορισμό» επρόσταξα να γίνει η ενέργεια, κατά τον τρόπο που καθορίζεται…».

Και ενώ τα κυριαρχικά προνόμια των Ελληνορθόδοξων επί των παναγίων προσκυνημάτων στους αγίους τόπους ήταν δεδομένα, οι Λατίνοι εκμεταλλευόμενοι τον πόλεμο των Οθωμανών εναντίον της Αυστρίας, Πολωνίας, Ενετίας και Ρωσίας, την ήττα της Τουρκίας από την τσαρική Ρωσία και την απειλή της Γαλλίας να συμπράξει με τους εχθρούς της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σε περίπτωση μη ικανοποιήσεως των αιτημάτων τους, κατόρθωσαν να διεισδύσουν στα πανάγια προσκυνήματα και να καταλάβουν ορισμένα από αυτά. Το ελληνορθόδοξο όμως πνεύμα και πάλι εδοξάσθη και εδικαιώθη.

Με άοκνες προσπάθειες ο Ελληνορθόδοξος πατριάρχης Ιεροσολύμων Παρθένιος (1737-1766) και η ολοπρόθυμη και γενναιόδωρη συνεισφορά του ορθοδόξου γένους των Ελλήνων, είχαν ως θετικό αποτέλεσμα την απόσβεση των οικονομικών χρεών της αγιοταφητικής αδελφότητος και την έκδοση του ευεργετικού αυτοκρατορικού διατάγματος από τον σουλτάνο Οσμάν Γ΄ κατά το σωτήριο έτος 1757, στο οποίο αναφέρεται λεπτομερώς η ιστορία των παναγίων προσκυνημάτων, οι διεκδικήσεις των Λατίνων και των λοιπών ομολογιών σε βάρος των Ελληνορθόδοξων.

Με το αυτοκρατορικό διάταγμα, δικαιώνονται και πάλι οι Ελληνορθόδοξοι, επανακτώνται τα πανάγια προσκυνήματα και κατοχυρώνονται πλήρως και απολύτως τα δικαιώματα και προνόμια των Ελληνορθόδοξων τους αγίους τόπους.

Σημειωτέον, ότι με αυτό το διάταγμα, στις 23 Νοεμβρίου του 1757, εγκαταστάθηκε μονίμως Έλληνας αγιοταφίτης φρουρός στο ιερό κουβούκλιο του παναγίου τάφου και απεδόθησαν στους Έλληνες όλα τα προσκυνήματα εντός του ιερού ναού της Αναστάσεως του Κυρίου, που είχαν καταλάβει οι Λατίνοι. Στις 29 Νοεμβρίου οι Ελληνορθόδοξοι έγιναν και πάλι οι κύριοι του θεομητορικού μνήματος στην Γεσθημανή και στις 11 Δεκεμβρίου της βασιλικής της γεννήσεως στην Βηθλεέμ.

Το δε αυτοκρατορικό διάταγμα του σουλτάνου Οσμάν Γ΄ επεκύρωσε ο διάδοχός του Μουσταφά ο Γ΄. Στο τέλος του κειμένου με έμφαση υπογραμμίζονται τα εξής: «Από τώρα και στο εξής να μην ενοχλούν… οι Φράγκοι τους Ρωμαίους (Έλληνες) για κανένα λόγο και καμία αιτία, αλλά να παύσουν οριστικά οι εναντίον των Ρωμαίων ζημίες και επιβουλές…»

Ολίγα έτη αργότερα, η αρπαγή των παναγίων προσκυνημάτων από τους Λατίνους, ύστερα από τον εξαναγκασμό του σουλτάνου Αβδούλ Μετζίτ από τον αυτοκράτορα της Γαλλίας Ναπολέοντα τον Γ΄, κατέστη η απώτερη αφορμή του Κριμαϊκού πολέμου (1853-1856). Η Γαλλία και η Αγγλία συμμαχώντας με την Τουρκία εκήρυξαν τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, η οποία απαιτούσε την αποκατάσταση του πρώην καθεστώτος στους αγίους τόπους, την εξασφάλιση των ορθοδόξων και την αναγνώρισή της ως προστάτιδος δυνάμεώς τους στην αγία γη.

Η συνθήκη των Παρισίων, στις 31 Μαρτίου 1856, επεσφράγισε μεν τις θέσεις των δυτικών δυνάμεων στο Ανατολικό ζήτημα και επαναβεβαίωσε το δόγμα της ακεραιότητος της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά δεν επέτρεπε να επεμβαίνουν στα εσωτερικά της αυτοκρατορίας. Έτσι, με τα προγενέστερα διαδοχικά επίσημα αραβικά και οθωμανικά διατάγματα διεσφαλίζετο η κυριαρχία των Ελληνορθοδόξων στους αγίους τόπους και ανεγνωρίζετο το προϋπάρχον διοικητικό καθεστώς επί των παναγίων προσκυνημάτων.

Σε απάντηση της Γαλλίας που προσεπάθησε να ανατρέψει το Status quo στους αγίους τόπους σε βάρος των Ελληνορθόδοξων, η συνθήκη των Παρισίων, στο άρθρο 9, με σαφήνεια ορίζει ότι: «… Εξυπακούεται ότι σε καμία περίπτωση δεν δίνεται το δικαίωμα στις εν λόγω δυνάμεις ν’ αναμιχθούν είτε συλλογικά είτε μεμονωμένα στις σχέσεις της αυτού μεγαλειότητος του σουλτάνου με τους υποτελείς του ή στην εσωτερική διοίκηση της αυτοκρατορίας του…».

Με την συνθήκη του Βερολίνου (1/13 Ιουλίου 1878) και συγκεκριμένα με τα άρθρα 62 και 63 δίνονται ίσα δικαιώματα σε όλους τους υπηκόους της οθωμανικής αυτοκρατορίας ανεξαρτήτως θρησκεύματος, κατοχυρώνεται το προσκυνηματικό καθεστώς στους αγίους τόπους και διασφαλίζεται η προστασία του κλήρου, των προσκυνημάτων και των διπλωματικών εκπροσώπων. Η δε καταλυτική φράση υπέρ των δικαιωμάτων και προνομίων των Ελληνορθόδοξων στα πανάγια προσκυνήματα ορίζει ότι «… καμία αλλοίωση δεν μπορεί να επέλθει στο προσκυνηματικό καθεστώς (status quo) των αγίων τόπων».

Ο νόμος με τον οποίο διοικείται σήμερα το ελληνορθόδοξο πατριαρχείο των Ιεροσολύμων υπεγράφη υπό του Ιορδανού βασιλέως Ζουσεΐν Ιμπν Ταλάλ, στις 26 Μαρτίου του 1958, επί της πατριαρχείας του Ιεροσολύμων Βενέδικτου. Είναι χρονολογικά το τελευταίο επίσημο νομοθέτημα που διασφαλίζει τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα του πατριαρχείου των Ιεροσολύμων και τα προαιώνια προνόμια των Ελληνορθόδοξων αγιοταφιτών επί των παναγίων προσκυνημάτων στην αγία γη.

Ο νόμος αυτός διαιρείται σε εννέα μέρη και στα 35 άρθρα του διαλαμβάνει τα σχετικά με τα καθήκοντα του πατριάρχου, την συγκρότηση και τα καθήκοντα της ιεράς συνόδου, την δομή και λειτουργία του λεγομένου μικτού συμβουλίου και των κοινοτικών τοπικών συμβουλίων, την εκλογή και τον διορισμό του πατριάρχου, των μητροπολιτών και των ποιμαινόντων επισκόπων, τα περί της παύσεως πατριάρχου και τοποτηρητού του πατριαρχικού θρόνου, τα της υποστάσεως και εσωτερικής λειτουργίας και συγκροτήσεως της αγιοταφικής αδελφότητος και τέλος, διάφορες οικονομικές και διοικητικής φύσεως διατάξεις.

Από όσα παραπάνω λεπτομερώς αναφέραμε, νομίζουμε ότι γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ο Ελληνορθόδοξος χαρακτήρας του πατριαρχείου Ιεροσολύμων και τα δικαιώματα και προαιώνια προνόμια των Ελληνορθόδοξων επί των παναγίων προσκυνημάτων στους αγίους τόπους παραμένουν στα χέρια των Ρωμιών ως εκ θαύματος Θεού. Δεν κινδυνεύουν τόσο από εξωτερικούς παράγοντες, όσο από τις πράξεις και τις παραλείψεις των ημετέρων, οι οποίοι πολλές φορές κατά το παρελθόν αλλά και σήμερα ανοίγουν οι ίδιοι την κερκόπορτα. Όχι άλλες κερκόπορτες…

Ο Μακαριστος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κυρός Νικόδημος ο Α΄. 1882-1890

· 0 σχόλια

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Νικόδημος, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιντσώνης, καταγόταν από τη Μηχανιώνα της Κυζίκου και γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 18 Νοεμβρίου 1828. Εκάρη μοναχός το 1847 από τον Πατριάρχη Κύριλλο Β΄ και πήρε το όνομα Νικόδημος. Από το 1860 ως το 1872 διετέλεσε έξαρχος του Παναγίου Τάφου στο Κισνόβιο της Βεσσαραβίας, κατόπιν δραγουμάνος του Πατριαρχείου και από το 1877 ηγούμενος του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου στη Μόσχα, απ' όπου έφυγε όταν εξελέγη Πατριάρχης, στις 4 Αυγούστου 1883. Το 1882 είχε εκλεγεί αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου.

Ως Πατριάρχης προώθησε τη ρωσική επιρροή στους Αγίους Τόπους, πράγμα το οποίο οδήγησε στην εξέγερση της Αγιοταφικής Αδελφότητας εναντίον του. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 30 Ιουλίου 1890. Η Αδελφότητα του έδωσε το δικαίωμα να αποσυρθεί στο Μετόχι του Αγίου Γεωργίου του Κρημνού στη Χάλκη. Εκεί παρέμεινε μέχρι το θάνατό του, στις 5 Φεβρουαρίου 1910.

Πατριάρχης Θεόφιλος Γ΄

· 0 σχόλια

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
τῆς Α. Θ. Μ. τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύµων καί πάσης Παλαιστίνης κ.κ. Θεοφίλου Γ΄

Ἡ Αὐτοῦ Θειοτάτη Μακαριότης, ὁ Πατριάρχης τῆς Ἁγίας Πόλεως Ἱερουσαλήµ καί πάσης Παλαιστίνης κ.κ. Θεόφιλος Γ΄ (κατά κόσµον Ἠλίας Γιαννόπουλος τοῦ Παναγιώτου καὶ τῆς Τρισευγένης) ἐγεννήθη ἐν Γαργαλιάνοις Νοµοῦ Τριφυλίας-Μεσσηνίας ἐν ἔτει 1952. Εἰς Ἱεροσόλυµα ἀφίκετο κατ᾽ Ἰούλιον τοῦ ἔτους 1964 καὶ προσελήφθη ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Σχολῇ, ἐξ ἧς ἀπεφοίτησε τῷ 1970. Τῇ 28-06-1970 ἐκάρη Μοναχὸς ὑπὸ τοῦ ἀειµνήστου Πατριάρχου Ἱεροσολύµων Βενεδίκτου ἐν τῇ Μεγάλῃ Αἰθούσῃ τῶν Πατριαρχείων µετονοµασθεὶς Θεόφιλος.
Τῇ 01-07-1970 Συνοδικῇ ἀποφάσει ἐχειροτονήθη Διάκονος ἐπὶ τοῦ Φρικτοῦ Γολγοθᾶ ὑπὸ τοῦ Ἱερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἰορδάνου κ. Βασιλείου καὶ διωρίσθη Διάκονος ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως.
Ἀργότερον προσελήφθη παρὰ τῷ Μακαριωτάτῳ ὡς Διάκονος αὐτοῦ. Τῇ 1ῃ Ἰουλίου 1975 ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος ὑπὸ τοῦ Ἱερωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἱεραπόλεως Διοδώρου ἐν τῷ Φρικτῷ Γολγοθᾷ. Συνοδικῇ ἀποφάσει (27-02-1975) ἀπεστάλη εἰς Ἀθήνας δι᾽ ἀνωτέρας σπουδὰς ἐν τῇ Θεολογικῇ Σχολῇ. Τῇ 21-02-1978 ἀπενεµήθη αὐτῷ τὸ ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιµανδρίτου. Ἀποπερατώσας τὰς σπουδὰς αὐτοῦ, ἐπανῆλθεν αἰσίως, διορισθεὶς Γραµµατεὺς ἐν τῇ Ἀρχιγραµµατείᾳ, Καθηγητὴς ἐν τῇ Πατριαρχικῇ Σχολῇ καὶ Ἐπιστάτης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Χαραλάµπους (12-10-1979). Τῇ 02-05-1981 διωρίσθη µέλος τῆς ἐποπτευούσης Ἐπιτροπῆς τοῦ περιοδικοῦ «Νέα Σιών». Τῇ 22-12-1981 ἀπεστάλη εἰς τὸ Πανεπιστήµιον τοῦ Durham Ἀγγλίας διὰ µεταπτυχιακὰς σπουδάς. Περατώσας αὐτὰς ἐπιτυχῶς ἐπέστρεψεν αἰσίως καὶ ἀµέσως διωρίσθη Γραµµατεὺς τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου (12-08-1986), 8 ὑπεύθυνος τοῦ Γραφείου Τύπου καὶ Πληροφοριῶν τοῦ Πατριαρχείου, ὡς ἐπίσης καὶ µέλος τῆς Σχολικῆς Ἐφορείας. Τῇ 31-10-1986 διωρίσθη ἀντιπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου ἐν τῇ Κεντρικῇ Ἐπιτροπῇ τοῦ Παγκοσµίου Συµβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ συµµετέσχεν εἰς τὴν Ζ΄ Γενικὴν Συνέλευσιν τοῦ Π.Σ.Ε. εἰς Καµπέρα τῆς Αὐστραλίας. Ἀπὸ τοῦ ἔτους 1991 ἕως τοῦ ἔτους 1996 ὑπηρέτησεν ὡς Ἡγούµενος ἐν Κανᾷ. Τῷ 1997 διωρίσθη µέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Δικαστηρίων καὶ τῷ αὐτῷ ἔτει ἀπεστάλη εἰς Qatar. Τῇ 27-09-2000 διωρίσθη Μέλος τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου. Τὸν Σεπτέµβριον τοῦ 2001 διωρίσθη Πατριαρχικὸς Ἐπίτροπος ἐν Μόσχᾳ. Τὸν Ἰούλιον τοῦ 2003 διορίζεται καὶ αὖθις Ὑπεύθυνος ἐν Qatar. Τῇ 08-06-2004 διορίζεται µέλος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου καὶ τὸν Σεπτέ µβριον τοῦ ἰδίου ἔτους, ὡς Γέρων Σκευοφύλαξ τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Τῇ 14-02-2005 ἐξελέγη καὶ ἐχειροτονήθη εἰς Ἀρχιεπίσκοπον Θαβωρίου. Τῇ 9/22-08-2005, παµψηφεὶ καὶ ὁµοφώνῳ γνώµῃ τῆς Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου, ἐξελέγη εἰς Πατριάρχην τοῦ Παλαιφάτου καὶ Πρεσβυγενοῦς Πατριαρχείου τῶν Ἱεροσολύµων. Τῇ 9/22-11-2005 ἐγένετο ἡ τελετὴ τῆς ἐνθρονίσεως αὐτοῦ ἐν τῷ Καθολικῷ τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, παρουσίᾳ τῶν Ἐκπροσώπων ἁπασῶν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς καὶ τῶν Ἐκπροσώπων τῶν Κυβερνήσεων Ἰορδανίας καὶ τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀρχῆς, τοῦ ἰδίου τοῦ Προέδρου τῆς Δηµοκρατίας τῆς Ἑλλάδος κ. Κ. Παπούλια καὶ τοῦ Ἐκπροσώπου τοῦ Ἐµίρη τοῦ Qatar.

Πατριάρχης Βενέδικτος 1957-1980 μ.Χ

· 0 σχόλια

O Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος

1957 – 1980



Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Βενέδικτος κατά κόσμον Βασίλειος Παπαδόπουλος) γεννήθηκε το 1892 στο χωριό Τσεσνείρο της Προύσης. Το 1906, σε ηλικία 14 ετών, μετέβη στα Ιεροσόλυμα, όπου αφιερώθηκε και σπούδασε στην τοπική Ιερατική Σχολή. Στις 3 Δεκεμβρίου 1914 εκάρη μοναχός. Την επομένη χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Πτολεμαΐδος Κελαδίωνα και υπηρέτησε στη Μητρόπολη Πτολεμαΐδας. Το 1921 πήγε στην Αθήνα, όπου σπούδασε Νομική και Θεολογία. Επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα το 1925 και τον Οκτώβριο του 1929 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, έλαβε το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη και διορίστηκε Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα. Έμεινε στη θέση αυτή ως το 1946.

Κατά την περίοδο 1946-1951 ήταν μέλος της Ιεράς Συνόδου του πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Το 1951 χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Τιβεριάδος. Στις 29 Ιανουαρίου 1957 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων.

Κατά τα πρώτα έτη της Πατριαρχίας του εκδόθηκε ο νόμος της Ιορδανικής κυβέρνησης (27/1-7-1958), ο οποίος κατοχυρώνει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας στα προσκυνήματα των Αγίων Τόπων. Τον Ιανουάριο του 1964 συναντήθηκε στα Ιεροσόλυμα με τον Πάπα Παύλο ΣΤ'. Έλαβε μέρος σε διεθνή εκκλησιαστικά συνέδρια και επισκέφθηκε πολλές χώρες και Αυτοκέφαλες Εκκλησίες για την αντιμετώπιση ζητημάτων της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Διακρίθηκε για τα άριστα διοικητικά του προσόντα και τη μεγάλη του διορατικότητα στην αντιμετώπιση σοβαρών εκκλησιαστικών, πολιτικών και ποιμαντικών προβλημάτων του πατριαρχείου και της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας.

Η επίλυση των μεγάλων προβλημάτων (στελέχωση και οικονομικό) αποτέλεσαν το κύριο μέλημα του, στη διάρκεια δε της πατριαρχίας του επιλύθηκαν πολλά προβλήματα (κατοχύρωση των προσκυνημάτων, εκλογή Πατριάρχη, στελέχωση της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας, μισθοδοσία των μελών της και του εφημεριακού κλήρου, λειτουργία τυπογραφείου κ.ά.).

Υπήρξε από τους πιο αποτελεσματικούς Πατριάρχες του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, υπήρξε μέλος της μασονικής στοάς «Αδελφοποίησις».

Πέθανε στα Ιεροσόλυμα στις 10 Δεκεμβρίου 1980. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη στις 14 Δεκεμβρίου 1980, προεξάρχοντος του τοποτηρητού του Πατριαρχικού Θρόνου Μητροπολίτου Πέτρας Γερμανού. Ο ενταφιασμός έγινε στον Ιερό Ναό της Αναλήψεως στο Όρος των Ελαιών.

Κοίμησις Πατριάρχου Διοδώρου Α΄

· 0 σχόλια

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΣΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

Τηλεγράφημα της Ιεράς Συνόδου

Όταν έγινε γνωστή η εκδημία του Πατριάρχου Ιεροσολύμων η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε, στις 20 Δεκεμβρίου 2000, εγκύκλιον τηλεγράφημα προς τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας, όπου αναφέρονταν τα εξής :

"Μετά θλίψεως αγγέλλεται η εκδημία του μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κυρού Διοδώρου του Α΄ όστις μετέστη προς Κύριον εν Ιεροσολύμοις αιφνιδίως την 19ην Δεκεμβρίου 2000. Ορθόδοξος Εκκλησία στερηθείσα πεπνυμένου και ικανού Πρωθιεράρχου δέεται εκτενώς υπέρ αναπαύσεως ψυχής αυτού εν σκηναίς αγίων. Εξόδιος Ακολουθία ψαλήσεται προσεχή Παρασκευήν 22αν Δεκεμβρίου εν Ιεροσολύμοις. Παραγγέλομεν όπως μεσίστιοι αναρτιθώσι αι σημαίαι των ιερών ναών και εκκλησιαστικών καθιδρυμάτων μέχρι 21ης Δεκεμβρίου ε.ε. εις ένδειξιν συμμετοχής Εκκλησίας Ελλάδος εις πένθος αδελφής Εκκλησίας Ιεροσολύμων".

Εκοιμήθη, την Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 2000, σε ηλικία 77 ετών, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Διόδωρος, ο οποίος έπασχε από νεφρική ανεπάρκεια και νοσηλευόταν στο νοσοκομείο "Χατάσα" των Ιεροσολύμων.

Βιογραφικό

Ο Πατριάρχης Διόδωρος (κατά κόσμον Δαμιανός Καρίβαλης), γεννήθηκε στη Χίο το 1923 και το 1938 μετέβη στην υπό αγγλική κυριαρχία Παλαιστίνη, όπου και τελείωσε το Γυμνάσιο, φοιτώντας στην Πατριαρχική Σχολή Ιεροσολύμων. Εκάρη μοναχός το 1944 και στη συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος στο ιερό κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου. Ως διάκονος υπηρέτησε στη Βασιλική της Γεννήσεως (Βηθλεέμ). Το 1947 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και ανέλαβε ηγούμενος της Ι. Μονής Πραιτωρίου. Το 1952 άρχισε να σπουδάζει στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1957 και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Διετέλεσε καθηγητής της Πατριαρχικής Σχολής, βιβλιοφύλακας, αρχειοφύλακας, πρόεδρος Εκκλησιαστικού Δικαστηρίου και δραγουμανεύων του Πατριαρχείου. Το 1962 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιεραπόλεως και Πατριαρχικός Επίτροπος στο Αμμάν. Στις 3 Φεβρουαρίου 1981 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων και η ενθρόνισή του έγινε λίγες ημέρες αργότερα στο μεγαλοπρεπή Ναό της Αναστάσεως. Ο κυρός Διόδωρος είχε τιμηθεί με πολλές ανώτατες διακρίσεις και του είχαν απονεμηθεί τα ανώτερα διάσημα (μεγαλόσταυρος) των Ορθοδόξων Εκκλησιών Κωνσταντινουπόλεως, Ρωσίας Ελλάδος, Κύπρου, Βουλγαρίας και Πολωνίας, των κρατών Ιορδανίας και Παναμά, ενώ το 1981 είχε αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας της Θεολογικής Ακαδημίας Λένινγκραντ. Το 1986 μετέσχε στην ενθρόνιση του Πατριάρχου Ρουμανίας κ. Θεοκτίστου και τον ίδιο χρόνο συνεκάλεσε στα Ιεροσόλυμα Πανορθόδοξη Διάσκεψη υπέρ της Ειρήνης. Είχε απονείμει μεγαλόσταυρο στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρήγκαν και τον Πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης Μιχ. Γκορμπατσώφ, καθώς και χρυσό βραβείο Ειρήνης στον βασιλιά της Ιορδανίας Χουσεΐν, τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Ραμπίν και τον Σιμόν Πέρες και τον Πρόεδρο των Παλαιστινίων Γιασέρ Αραφάτ.



Ο Μακαριστός είχε ενισχύσει κατά πολύ το φιλανθρωπικό έργο της Εκκλησίας, ιδρύοντας νέα σχολεία, νηπιαγωγεία, ορφανοτροφεία, νοσοκομείο, ενώ με πρωτοβουλίες του συνέβαλε στην ανακαίνιση ιστορικών μοναστηριών αλλά και στη φύλαξη των Παναγίων Προσκυνημάτων.


Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος στα Ιεροσόλυμα.

Την 21η Δεκεμβρίου 2000, εξεδόθη δελτίο τύπου υπό της Ιεράς Συνόδου σχετικά με την συμμετοχή της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Εξόδιο Ακολουθία του Μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων :

"Αναχωρεί αύριο το πρωί αεροπορικώς για τα Ιεροσόλυμα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, για να λάβει μέρος στην Εξόδιο Ακολουθία του εν Κυρίω κοιμηθέντος Μακαριστού Πατριάρχου Ιεροσολύμων κυρού Διοδώρου. Τον Μακαριώτατο θα συνοδεύσουν οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Διονύσιος και Αττικής κ. Παντελεήμων, ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης κ. Θεολόγος Αποστολίδης, Αρχιγραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θωμάς Συνοδινός, Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και ο Ιερολογιώτατος κ. Διονύσιος Κατερίνας, Αρχιδιάκονος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών."

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΡΑ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΤΟ 1999 - Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟ ΛΥΧΝΟ

· 0 σχόλια


Τον Αύγουστο του 1999 όμιλος προσκυνητών από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών υπό τον Πρωτοσύγκελλο της Μητροπόλεως Αρχιμανδρίτη κ. Ιερόθεο, πραγματοποίησαν προσκυνηματική εκδρομή στους Αγίους Τόπους. Ολόκληρο το προσκύνημα κατέγραψε ο ΛΥΧΝΟΣ ο τηλεοπτικός σταθμός της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών. Οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να πάρουν και την ευλογία του μακαριστού Πατριάρχου Διοδώρου στην αίθουσα του θρόνου στο Πατριαρχείο. Εκεί, κατόπιν προτροπής του Πρωτοσυγκέλλου κ. Ιεροθέου ο αείμνηστος Πατριάρχης Διόδωρος έκανε αποκλειστική δήλωση στο ΛΥΧΝΟ.

"Είμαι ευτυχής διότι σας υποδέχομαι σήμερον εδώ εις την Πατριαρχικήν αίθουσα. Με την Πάτρα πάντα είχαμε επικοινωνία, τακτική επικοινωνία με την Μητρόπολη. Ο Σεβασμιώτατος γνωστός και αγαπητός αδελφός και αι σχέσεις μας στενές, λόγω του ότι πολλοί Αγιοταφίται κατάγονται από αυτό το μέρος, καλοί Αγιοταφίται που προσφέρουν τας υπηρεσίας των, τας εθνικάς και τας θρησκευτικάς εδώ εις το Πατριαρχείον. Σας καλωσορίζομεν, διότι ήλθατε εδώ εις την Αγίαν Πόλιν, αυτάς τα αγίας ημέρας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Εύχομαι ο Πανάγαθος Θεός, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο οποίος εγεννήθη, εδίδαξε και εθυσιάσθη δι' ημάς σ' αυτόν τον ιερόν χώρον, πάντοτε να δίδει την ευλογίαν του εις ολόκληρον τον πατραϊκόν λαόν, εις την Ιεράν Μητρόπολιν, εις τον Μητροπολίτην σας και εις όλους τους ευσεβείς Χριστιανούς. Η ευλογία του Παναγίου Τάφου να είναι πάντοτε μαζί σας."

Σε σχετική ερώτηση του Πρωτοσυγκέλλου κ. Ιεροθέου για τις γιορτές του Ιωβηλαίου έτους 2000, που επρόκειτο να πραγματοποιηθούν από το παλαίφατο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, ο Πατριάρχης απάντησε :

"Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αμέσως εκάλεσε την Ιεράν Σύνοδον και οι Ιεράρχαι απεφάσισαν να εορτάσουν με μεγάλο σεβασμό και ιεροπρέπεια το μεγάλο αυτό γεγονός της Χριστιανοσύνης. Έχουν ορισθεί επιτροπαί από την καθόλου Εκκλησία διότι θα συμμετάσχουν όλοι οι Πατριάρχαι εις τον εορτασμόν αυτόν. Εργαζόμεθα διά τον σκοπόν αυτόν σκληρά. Ανθρώπους δεν έχουμε διά να φέρουν εις πέρας το έργο αυτό. Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα βοηθήσει να έρθει η ημέρα εκείνη και με δόξα, με δύναμη, με αυτοθυσία να συνεχίσουμε να φέρουμε εις πέρας αυτό το έργο το θεάρεστον. Εργάζεται το Πατριαρχείον και έχει ήδη καταρτίσει επιτροπάς διά τον σκοπόν αυτόν. Ας ελπίσουμε ότι όλα θα πάνε κατ' ευχήν.

Να 'στε καλά. Η χάρις του Παναγίου Τάφου να είναι μαζί σας."

Ο Μακαριστός Πατριάρχης Διόδωρος, αν και ταλαιπωρημένος από την πολυχρόνια ασθένεια, ευτύχησε να συμμετάσχει στους εορτασμούς για το Ιωβηλαίο του 2000, που πραγματοποιήθηκαν με ιδιαίτερη επιτυχία στην Αγία Γη.

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και η οικουμενική κίνηση

· 0 σχόλια


(ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΟΥ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 20-24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2004 ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ ΤΟΥ Α.Π.Θ.)



Αρχιμανδρίτης Δημήτριος Βασιλειάδης
Γραμματεύς της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Πηγή:http://www.impantokratoros.gr


ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ

ΚΙΝΗΣΗ


Πολύ λίγος ο χρόνος, ο οποίος διατίθεται δια την ανάπτυξη ενός τόσο μεγάλου και σημαντικού θέματος, το οποίο απασχολεί στο σύνο­λό τους όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, χωρίς βεβαίως να υπάρχη μία κοινή πορεία από πλευράς της Ορθοδοξίας και τούτο, διότι κάθε μία ξεχωριστά Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία γεύεται με διαφό­ρους τρόπους τα αποτελέσματα της Οικουμενικής Κινήσεως, ανάλογα με τον βαθμό των ενδιαφερόντων των ετεροδόξων στις γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη μας, στις οποίες εκτείνεται η δικαιοδοσία τους.


Δια τούτο θα περιορισθώ αναγκαστικά μόνο στη γενική θεώρηση του θέματος, όπως το προσλαμβάνει το μαρτυρικό Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων, και θα παραθέσω μόνον ενδεικτικά γεγονότα, χαρα­κτηριστικά της όλης καταστάσεως, περί του «Ελληνορθόδοξου Πα­τριαρχείου των Ιεροσολύμων και της Οικουμενικής Κινήσεως».


Πρώτα από όλα πιστεύω ότι πρέπει να αντιδιαστείλουμε τον όρο «Οικουμενικός» και «Οικουμενικότητα» από αυτά τα οποία δυστυχώς συμβαίνουν και με την πάροδο του χρόνου κορυφώνονται. Η Ορθόδο­ξη Εκκλησία, ως η μόνη Εκκλησία η οποία τηρεί στους κόλπους της ανόθευτη την πίστη στον «εν Τριάδι Ένα Θεό», ακολουθεί πιστά και την εντολή του Θείου Ιδρυτού της να μαθητεύση πάντα τα Έθνη, χαρακτηριστικό της Οικουμενικότητος της Εκκλησίας. Ιδιότητα η οποία δεν μπορεί να της αφαιρεθή από κανένα. Η Ορθόδοξη Εκκλη­σία, η οποία άλλωστε είναι και η μόνη αλάνθαστη Χριστιανική Εκκλησία, έχει ως βασικό συστατικό της την καθολικότητα, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή την Οικουμενικότητα. Δεν μπορεί όμως και ούτε επιτρέπεται να συγχέεται αυτή η έννοια της Οικουμενικότητος με την προσπάθεια επιβολής του συγκρητιστικού Οικουμενι­σμού, ο οποίος εκτός των άλλων προσβάλλει και καταπατεί κυριαρχικά δικαιώματα του ανθρώπου, όπως αυτό της ελευθερίας της συνειδήσεως.


Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ως Αυτόνομη και Αυτοκέφαλη Εκκλησία, δραστηριοποιείται στην περιοχή των Αγίων Τόπων, την ευρύτερη Μέση Ανατολή, έως του Περσικού Κόλπου και των Αραβι­κών Εμιράτων. Το από την Αγία Ελένη Ιδρυθέν Τάγμα των Σπουδαί­ων, εξέλιξη του οποίου υπάρχει ως σήμερα η Αγιοταφιτική Αδελφότη­τα, έχει επωμισθή την προστασία, την συντήρηση και την διακονία των Παναγίων Προσκυνημάτων, των τόπων δηλαδή, οι οποίοι σχετίζον­ται με την επί γης παρουσία και ζωή του Ιδρυτού της Πίστεώς μας, Κυρίου Ιησού Χριστού.


Αυτή η ιδιαιτερότητα το ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες Εκκλησίες. Διότι αποστολή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων είναι όχι μόνο η ποι­μαντική μέριμνα και φροντίδα του λογικού ποιμνίου, μέσω της θρησκευ­τικής, κοινωνικής, μορφωτικής και φιλανθρωπικής δραστηριότητος, αλλά και η διατήρηση της μοναδικής αυτής κληρονομίας και παρακαταθήκης, της διακονίας των Παναγίων Προσκυνημάτων, τα οποία ι­δρύθηκαν αλλά και διατηρήθηκαν δια μέσου των αιώνων από το ευσε­βές Γένος των Ρωμαίων. Στα Ιεροσόλυμα και στην Αγία Γη το μεγαλείο της Ρωμηοσύνης μπορεί να συρρικνώθηκε αλλά δεν έσβησε ποτέ.


Το παράπονό μας όμως παραμένει, διότι η καταστροφική πολεμι­κή εναντίον της Εκκλησίας Ιεροσολύμων δεν ήλθε από αλλοπίστους, αλλά από τους ετεροδόξους και μερικές φορές ακόμη και από τους ομοδόξους. Η φθονερή πολεμική των ετεροδόξων δραστηριοποιείται σε δύο σκέλη: 1) την αφαίμαξη του Πατριαρχείου από το ποίμνιό του και 2) την απόκτηση δικαιωμάτων επί των Παναγίων Προσκυνημά­των, με την υιοθέτηση όλων των αθεμίτων μέσων, τα οποία βεβαίως χαρακτηρίζουν ανθρώπους, οι οποίοι αν μη τι άλλο δεν μπορούν να ονομασθούν αδελφοί. Αναφορικά με το πρώτο μέρος, το Βατικανό έπαιξε αλλά και συ­νεχίζει να παίζη σκοτεινό ρόλο. Και παρακαλώ να μη θεωρηθή ο χα­ρακτηρισμός ως υπερβολικός.


Οι Λατίνοι δεν έχουν στην παράδοσή τους τον όρο «Πατριαρχείο» ή «Πατριάρχης», αλλά τον όρο «Καρδινάλιος». Όμως όταν κατέκτη­σαν τα Ιεροσόλυμα, ίδρυσαν το «Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων», με φανερούς τους σκοπούς της προκλήσεως συγχύσεως στους πιστούς και σταδιακά της επικρατήσεώς τους.


Άρχισαν να ανεγείρουν σχολεία σε διάφορες πόλεις και χωριά και δημιούργησαν ευκτηρίους οίκους, παρά το γεγονός ότι όλοι οι κά­τοικοι ήταν Ορθόδοξοι. Στην προπαγάνδα τους οι εγκατασταθέντες Φραγκισκανοί χρησιμοποίησαν αλλά και συνεχίζουν να χρησιμοποι­ούν τις ειδικά εκπαιδευμένες στον τομέα αυτό Λατίνες μοναχές και, εκμεταλλευόμενοι τον διάλογο μεταξύ των Ορθοδόξων και των Ρω­μαιοκαθολικών, τα διάφορα κοινά Συνέδρια και τις άτυπες και επίση­μες συναντήσεις, ενέσπειραν στον απλό κόσμο το σύνθημα «κούλου ουάχατ», δηλαδή ότι «όλοι είμεθα ένα» και δεν υπάρχει καμμία διαφο­ρά μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών, μιας και όλοι πιστεύουμε στον αυτό Χριστό.


Η προσηλυτιστική αυτή δραστηριότητα εντάθηκε ακόμη περισσό­τερο με την ανάπτυξη και προώθηση της Ουνίας, η οποία χρησιμοποι­είται, ως φανερός πλέον «Δούρειος Ίππος», κατά της Ορθοδοξίας.


Στα λατινικά σχολεία οι μοναχές αναγκάζουν τα Ορθόδοξα παι­διά να κάνουν το σημείο του Σταύρου με τον λατινικό τρόπο και επι­βάλλουν να εκκλησιάζονται στους Λατίνους με την απειλή της απο­βολής ή και της διαγραφής τους από το σχολείο.


Περιοδεύουν από σπίτι σε σπίτι και προσκαλούν τα μικρά ιδίως παιδιά να τους διδάξουν μουσική και μουσικά όργανα, θέμα πολύ δε­λεαστικό δια την τρυφερή αυτή ηλικία, όταν δε πάνε τα παιδιά στις αίθουσες αυτές, τους ζητούν να σχηματίσουν πρώτα το σημείο του Σταύρου και όσα παιδιά κάνουν τον Σταυρό τους ορθόδοξα, τους κτυπούν τα χέρια και τους υποδεικνύουν, ως σωστό δήθεν, τον λατινικό τρόπο.


Προτρέπουν τα παιδιά των Λατίνων να εκκλησιάζονται μαζί με τους φίλους τους Ορθοδόξους στην Ορθόδοξη Εκκλησία και να πηγαί­νουν να μεταλαμβάνουν από τους Ορθοδόξους ιερείς, μόνον και μόνον δια να προωθήσουν στα μάτια του κόσμου την συγκρητιστική δήθεν ενότητα, αλλά και να σχολιάσουν την άρνηση των ιερέων να μεταλά­βουν τους Λατίνους, κατηγορώντας παράλληλα τους Ορθοδόξους για έλλειψη αγάπης και καλλιέργειας διχόνοιας μεταξύ των ανθρώπων.


Η ένδυση δε των Ουνιτών με την αυτή αμφίεση με τους Ορθοδό­ξους και ο σφετερισμός του τελετουργικού και της Λειτουργίας, σε συνδυασμό με την προβολή της συλλειτουργίας των Ουνιτών με τους Λατίνους και τη μνημόνευση του ονόματος του Πάπα, έχει προωθήσει σε μεγάλο βαθμό το καταστροφικό έργο του προσηλυτισμού.


Βλέποντας όλα αυτά το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και αποσκο­πώντας στην προστασία του ποιμνίου, απεφάσισε το έτος 1989 να αποσυρθή από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και να διακόψη κάθε μορφή διαλόγου γενικά με τους ετεροδόξους. Αυτή η από­φαση έγινε σημείο τριβής σε Διορθόδοξο επίπεδο, διότι με την στά­ση αυτή του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων καταδικάστηκε σε στασιμό­τητα ο θεολογικός διάλογος μεταξύ της Ορθοδοξίας και των ετεροδόξων, αλλά και σε αποτυχία οι οποίες συμφωνίες υπογράφονταν από τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες, διότι δεν θα είχαν οι συμφωνίες αυτές Πανορθόδοξη ισχύ, μη υπαρχούσης της αποδοχής του τετάρ­του, ως προς την τάξη, Πρεσβυγενούς Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων.


Χαρακτηριστικά αναφέρω την υπογραφή συμφωνίας στο Μπαλαμάντ του Λιβάνου, το έτος 1992, μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, και των Μονοφυσιτών, η οποία κοινοποιήθηκε και στην Εκκλησία Ιεροσολύμων, συμφωνία την οποία κατήγγειλε το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων προς όλους τους Προκαθη­μένους των κατά τόπους Αυτοκέφαλων και Αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών, προς το Αγιώνυμον Όρος, τις Θεολογικές Σχολές της Ελλάδος και όλους τους Ορθοδόξους λαούς, και διεκήρυξε ως άκυρη, με αποτέλεσμα την δημιουργία αρνητικού κλίματος και την μη εφαρμο­γή της, όσο και αν Ορθόδοξοι Προκαθήμενοι πρότειναν την υλοποίηση των συμφωνηθέντων και την παράλληλη καταδίκη σε απομόνωση της αντιδρώσης Εκκλησίας Ιεροσολύμων.


Το μέτρο όμως αυτό του 1989 δυστυχώς προκάλεσε μεγάλη ζη­μιά στο Πατριαρχείο μας, διότι μη έχοντας εκπρόσωπο στα διάφορα Διαχριστιανικά Συνέδρια ή και συναντήσεις, οι πολλοί και ποικίλοι εχθροί του Πατριαρχείου διέδιδαν πλείστα όσα ψεύδη κατ' αυτού, διότι δεν υπήρχε αντίλογος, με αποτέλεσμα να σχηματισθή σε διεθνές επίπεδο κλίμα καχυποψίας και προσπαθείας περιθωριοποιήσεως του Πατριαρχείου, με απώτερο σκοπό την βλάβη αυτού και αμφισβήτηση της ικανότητος της διακονίας και προστασίας των Παναγίων Προσκυ­νημάτων.


Έτσι, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων απεφάσισε πρόσφατα να συμμετέχη στις διάφορες Παγχριστιανικές Συνεδριάσεις και συναντήσεις δι' εκπροσώπου, δια να υπερασπίζεται το Πατριαρχείο και να αντιλέγη στα διάφορα υποβολιμαία κατ' αυτού ψεύδη.


Όσον άφορα στο δεύτερο μέρος, το οποίο σχετίζεται με τα Πανά­για Προσκυνήματα, χωρίς καμμία υπερβολή, δια να δοθή μόνον στίγμα της όλης καταστάσεως θα έπρεπε να έχουμε στη διάθεσή μας ημέρες ή και μήνες. Θα προσπαθήσω όμως να σκιαγραφήσω μία καθαρή εικό­να, δια την όσο το δυνατό καλύτερη και πληρέστερη ενημέρωση υμών, των αγαπητών συνέδρων.


Αρχικά ο Πάπας Ρώμης Ουρβανός ο Β', έχοντας ως λάβαρο προπα­γάνδας το ψεύδος, υποκινεί την πρώτη Σταυροφορία, όχι δια να ελευ­θερώση, αλλά να κατακτήση και εκμεταλλευθή τα Πανάγια Προσ­κυνήματα και γενικά τους Αγίους Τόπους, εμπνεόμενος από την άμετρη φιλοδοξία του να υποτάξη την Ορθόδοξη Ανατολή, διακηρύσσοντας προς τους μέλλοντας να συμμετάσχουν Σταυροφόρους, ότι θα λάβουν πλήρη άφεση αμαρτιών δι' όλα τους τα εγκλήματα.


Οι Σταυροφόροι, καταπατώντας κάθε συμφωνία με τον Αυτοκρά­τορα Αλέξιο, καταλαμβάνουν τα Ιεροσόλυμα, προβαίνουν στην καθ' όλα δι' αυτούς «Χριστιανική» πράξη της σφαγής 60.000 εμπολέμων αλλά και αμάχων και ιδρύουν το Λατινικό Πατριαρχείο στα Ιεροσόλυμα. Όταν ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Συμεών πηγαίνει στον Ναό της Αναστάσεως να τελέση την Θεία Λειτουργία, οι Λατίνοι δεν του επιτρέπουν την πρόσβαση, με αποτέλεσμα ο κύριος κάτοχος όλων των Ιερών Προσκυνημάτων να αναγκασθή να εγκαταλείψη την Ιερου­σαλήμ, να πάη στην Βηθλεέμ και από εκεί στην Κύπρο, όπου και εκοιμήθη το 1106.


Από τότε αρχίζουν τα μεγάλα δεινά δια το Ελληνορθόδοξο Πα­τριαρχείο Ιεροσολύμων και τους Πατριάρχες, διότι έπρεπε να αντιμετω­πιστούν οι διεκδικήσεις των Λατίνων κυρίως, αλλά και των Αρμενίων και των άλλων Μονοφυσιτών, της αποκτήσεως, δηλαδή, και κατοχυρώ­σεως δικαιωμάτων τους στον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, αλλά και στη Βασιλική της Γεννήσεως στην Βηθλεέμ.


Μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και την πτώση της Ρωμηοσύνης, οι ετερόδοξοι διαθέτουν πληθώρα χρυσού, δια να εξαγο­ράσουν δικαιώματα από τους Τούρκους κατακτητές. Οι Λατίνοι στην προσπάθειά τους αυτή ενισχύονται από την Δύση και ιδίως από την Κυβέρνηση και τους πρέσβεις της Γαλλίας.


Το Πατριαρχείο μη έχοντας υποστήριξη από πουθενά, παρά μό­νο από το υπόδουλο Γένος, με την συνδρομή του Πατριαρχείου Κων­σταντινουπόλεως, συνεχίζει τον τιτάνιο αγώνα της διατηρήσεως και διασφαλίσεως των απαραγράπτων δικαιωμάτων του ευσεβούς Γένους των Ρωμηών επί των Παναγίων Προσκυνημάτων της αμωμήτου ημών Πίστεως.


Οι αγώνες αυτοί συνεχίζονται έως σήμερα. Ο σκοπός παραμένει ο ίδιος, αλλάζει μόνο η μέθοδος. Ίσως θα περίμενε κανείς, η αναπτυ­ξιακή πρόοδος του συγχρόνου πολιτισμού να επηρεάση γενικά τις ζω­ές των ανθρώπων και να αμβλύνη τα διαχωριστικά όρια, καλλιεργώντας πνεύμα συγκλίσεως και ενότητος. Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων προσβλέπει στον άνθρωπο, σέβεται το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της πίστεως, συνεργάζεται σε κοινωνικούς τομείς με κάθε καλοπρο­αίρετο άνθρωπο, επιδιώκοντας την βελτίωση του βιωτικού επιπέδου του ανθρώπου και κατ' επέκταση των λαών.


Αλλά οι επιδιώξεις, ιδίως των Λατίνων, στο νευραλγικό τομέα του προσκυνηματικού καθεστώτος, μας προσγειώνει σε μία διαφορε­τική πραγματικότητα, τον χαρακτηρισμό της οποίας δεν θα ήθελα να τον κάνω εγώ, αλλά τον αφήνω στην κρίση του καθενός, από τα εξής γεγονότα.


Είναι γνωστά σε όλους από τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως τα περιστατικά, τα οποία έλαβαν χώρα στη Βασιλική της Γεννήσεως στη Βηθλεέμ. Η ενημέρωση όμως ήταν επιλεκτική και κανείς δεν τόλ­μησε να αναφερθή δημόσια και στα παράπλευρα γεγονότα, τα οποία πιστεύω ότι η παρούσα Σύναξη πρέπει να γνωρίζη.


Στην περιοχή της Αγίας Γης η κατάσταση είναι έκρυθμη, εξ αιτίας της διαμάχης μεταξύ των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων. Σε μία σύγκρουση πριν από δύο χρόνια περίπου μία ομάδα ενόπλων Πα­λαιστινίων μπήκε σε λατινικό ίδρυμα, δια να αποφύγη την κατά μέτωπον σύγκρουση και ίσως την σύλληψη. Οι Φραγκισκανοί τους είπαν πως ό,τι και να γίνη στο μέρος εκείνο, κανείς από την Διεθνή Κοινό­τητα δεν θα έδινε σημασία, αν όμως κατελάμβαναν τον Ναό της Γεν­νήσεως, τότε θα αποσπούσαν το ενδιαφέρον όλου του κόσμου.


Σημειωτέον ότι η Βασιλική της Γεννήσεως ανήκει στο Ελληνορθό­δοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και οι Λατίνοι έχουν δίπλα στο Ναό το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο επικοινωνεί με το εσωτερικό του Ναού με μία μικρή πόρτα στο τέλος του βορείου τοί­χου. Δια την προστασία του Ναού είχε κλείσει η κεντρική πόρτα και οι προσβάσεις προς τον Ναό, πλην της πόρτας των Λατίνων, η οποία σφραγίζει από την δική τους πλευρά.


Πράγματι λοιπόν οι ένοπλοι ήλθαν στον Ναό, τους άνοιξε κάποιος μοναχός Φραγκισκανός, τους προσκάλεσε στο Μοναστήρι τους και από εκεί άνοιξαν την ενδιάμεση πόρτα και τους εισήγαγαν στο εσω­τερικό του Ναού και έκλεισαν πίσω τους την πόρτα, την οποία σφρά­γισαν με ενισχυτικά ξύλα, δια να εξασφαλίσουν το Μοναστήρι τους.


Η ελπίδα των Φραγκισκανών ήταν ότι θα εφορμούσαν οι Ισραη­λινοί δια να συλλάβουν τους ενόπλους και αυτοί θα ανετίναζαν τον Ναό της Γεννήσεως με τα εκρηκτικά, με τα οποία τον είχαν παγι­δεύσει. Ο «Χριστιανικός» σχεδιασμός τους όμως απέτυχε, χάρη στην σοφή και έγκαιρη διαχείριση του θέματος από το Πατριαρχείο και την επιτυχία της αποσπάσεως της υποσχέσεως από τον Ισραηλινό στρατό, ότι θα κάνη υπομονή και δεν θα εισβάλη στον Ναό.


Ο αποτροπιασμός γίνεται ακόμη μεγαλύτερος από τις λεπτομέ­ρειες του σχεδιασμού αυτού, οι οποίες δεν μπορούν να αναφερθούν στο πλαίσιο του διατιθεμένου χρόνου.


Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων όμως αντιπαλαίει καθημερινώς και με τις ανιστόρητες και εντελώς αβάσιμες διεκδικήσεις και α) των Αρμενίων, οι οποίοι μεταξύ των άλλων θέλουν να αποκτήσουν δι­καίωμα συμμετοχής στην τελετή του Αγίου Φωτός, η οποία είναι απο­κλειστικά και μόνο τελετή του Ελληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ιε­ροσολύμων, β) των Συριανών, οι οποίοι καταπατώντας το καθεστώς προσπαθούν να αυξήσουν τις επίσημες λιτανείες τους στον Ναό της Αναστάσεως, και γ) των Κοπτών, οι οποίοι επιδιώκουν να επεκτεί­νουν τις αξιώσεις τους, έστω και μερικά εκατοστά, στη Ροτόντα του Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου.


Με την επιγραμματική εισήγηση αυτή προσπάθησα να δώσω αν­τιπροσωπευτική εικόνα της δράσεως της Οικουμενικής Κινήσεως μέ­σα στους κόλπους της Εκκλησίας Ιεροσολύμων.


Κατακλείοντας θα ήθελα να διαβεβαιώσω όλους σας, διερμηνεύον­τας τα αισθήματα πάντων των μελών της Αγιοταφιτικής Αδελφότητος, ότι το Ελληνορθό­δοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων με υψηλό αίσθημα αυτοθυσίας θα συνεχίση μέσα στις όποιες αντίξοες συνθήκες τον υπεράνθρωπο αγώνα του και δεν θα επιτρέψη ποτέ και σε κανένα να του αφαιρέ­ση έστω και σπιθαμή από τα απαράγραπτα προνόμια και δικαιώ­ματα στα Πανάγια Προσκυνήματα, των οποίων είναι ο Ιδρυτής και ο Κτήτωρ, και θα κρατά ανοικτές τις πύλες τους δι' όλους τους προσ­κυνητές, τους οποίους με πολλή αγάπη θα φιλοξενή στα κανονικά όρια της δικαιοδοσίας του, τα οποία καθώρισε η Εκκλησία με τις αποφάσεις των Αγίων και Οικουμενικών Συνόδων.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Γένεση - Προσδοκίες - Διαψεύσεις
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ Α.Π.Θ. 20-24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2004
Εκδόσεις ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ

Συνέντευξη του Πατριάρχη Θεοφίλου με θέμα το Ευαγγελικό χωρίο "Εν Αρχή ην ο Λόγος..."(Ιω.Α.1)

· 0 σχόλια

Ακολουθία του Αγίου Φωτός 2009 μ.Χ-Μέρος Α΄

· 0 σχόλια

Ακολουθία Αγίου Φωτός 2009 μ.Χ-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Ακολυθία Αγίου Φωτός 2009 μ.Χ-Μέρος Γ΄

· 0 σχόλια

'Αγιον Φως 2009 μ.Χ

· 0 σχόλια

Ακολουθία του Νιπτήρος-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Ακολουθία του Νιπτήρος-Μέρος Γ΄

· 0 σχόλια

Ακολουθία του Νιπτήρος-Μέρος Δ΄

· 0 σχόλια

Άγιον Φως 2007 μ.Χ

· 0 σχόλια

Άγιον Φως 1998 μ.Χ-Μέρος Δ΄

· 0 σχόλια

Άγιον Φως-Πάσχα 2006 μ.Χ

· 0 σχόλια

2005 - Sfanta Lumina dela Ierusalim - Pregatire

· 0 σχόλια

Οδός του Μαρτυρίου-Drumul Crucii la Ierusalim

· 0 σχόλια

Οδός του Μαρτυρίου-Drumul Crucii la Ierusalim

· 0 σχόλια

Άγιον Φως-Πατριάρχης Διόδωρος

· 0 σχόλια

Sf Lumina de la Ierusalim in primele minute nu arde

· 0 σχόλια

Άγιον Φως-Μέρος Α΄

· 0 σχόλια

Άγιον Φως 2008 μ.Χ-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Άγιον Φως-2008 μ.Χ-Μέρος Γ΄

· 0 σχόλια

Easter at Jerusalem, Byzantine Divine liturgy

· 0 σχόλια

Ιερουσαλήμ

· 0 σχόλια

Ι.Μ Τιμίου Σταυρού

· 0 σχόλια

Εν Λευκώ:Monastery of Sinai & Patriarchate Jerusalem

· 0 σχόλια

Ανατολή στο Όρος Σινά

· 0 σχόλια

Ηλιοβασίλεμα στο Όρος Σινά

· 0 σχόλια

Λειτουργία Θεοφανείων στο Σινά-Μέρος Α΄

· 0 σχόλια

Λειτουργία Θεοφανείων στο Σινά-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Λειτουργία Θεοφανείων στο Σινά-Μέρος Γ΄

· 0 σχόλια

Η Αγία Αικατερίνη του Σινά

· 0 σχόλια

Sinai - Moses' mountain

· 0 σχόλια

Εν Λευκώ-Το Θεοβάδιστον Όρος Σινά

· 0 σχόλια

Saint Catherine Monastery Sinai

· 0 σχόλια

Όρος Σινά 2009

· 0 σχόλια

Σινά.το Όρος του Θεού-Μέρος Α΄

· 0 σχόλια

Σινά,το Όρος του Θεού-Μέρος Β΄

· 0 σχόλια

Σινά,το Όρος του Θεού-Μέρος Γ΄

· 0 σχόλια

Σινά,το Όρος του Θεού-Μέρος Δ΄

· 0 σχόλια

On Line Photo Puzzles-Θέμα : Εικόνα του Αναστάντος Χριστού

· 0 σχόλια











On Line Photo Puzzles-Θέμα : Άγιον Φως Α΄

· 0 σχόλια











On Line Photo Puzzle-Θέμα :Πανάγιος Τάφος

· 0 σχόλια











On Line Photo Puzzle-Θέμα: Παναγία Ιεροσολυμίτισσα

· 0 σχόλια











On Line Photo Puzzle-Θέμα: Ναός της Αναστάσεως

· 0 σχόλια











Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Αλληλουαριον CD 1

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Ιδού Ο Νυμφίος CD 2

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Τον Νυμφώνα σου CD 3

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Ερχόμενος ο Κύριος CD 4

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Ότε οι ένδοξοι CD 5

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Σήμερον το κατα ΧΡ CD 6

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Τάδε λέγει CD 7

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Σήμερον κρεμάται CD 8

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Εξέδυσάν με CD 9

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Εγκώμια Α΄ Σταση CD 10

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Εγκώμια Β΄ Σταση CD 11

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Εγκώμια Γ΄ Σταση CD 12

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Ευλογητάρια CD 13

· 0 σχόλια

Ο Σταυρωθείς και Αναστάς Κύριος Χριστός Ανέστη CD 14

· 0 σχόλια

Holding the Key - 23 Jan 07 - Part 1(Αφιέρωμα του AlJazeeraEnglish στον Πανάγιο Τάφο)

· 0 σχόλια

Holding the Key - 23 Jan 07 - Part 2(Αφιέρωμα του AlJazeera-English στο Ναό της Αναστάσεως)

· 0 σχόλια

Σφράγισμα Αγίας Πόρτας Ναού Αναστάσεως

· 0 σχόλια

Καμπάνες Ναού Αναστάσεως

· 0 σχόλια

Καπερναούμ-Kapernaum

· 0 σχόλια

Jerusalem Identities - People and Viewpoints

· 0 σχόλια

Περιήγηση Ναού της Αναστάσεως

· 0 σχόλια

Λειτουργία στο Ναό της Αναστάσεως(Πανάγιος Τάφος)

· 0 σχόλια

Ομιλία Μακαριστού Πατριάρχου Διοδώρου 15/10/1995

· 0 σχόλια

Η οδός των πειρασμών στο Σαραντάριο όρος και η Βηθανία

· 0 σχόλια

Καθώς αναχωρούσαμε από τη Μονή του Προφήτη Ελισσαίου για το Σαραντάριο όρος αναρωτήθηκα το γιατί ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός εξιστόρησε στους μαθητές του τη φυγή του επί σαράντα ημέρες στην έρημο, τη νηστεία και τη φοβερή ήττα που υπέστη ο Σατάν. Τι άραγε να κρύβει αυτή η εξιστόρηση; Έκλεισα τα μάτια και να που η μορφή του ασπρομάλλη γέροντα εμφανίστηκε και πάλι στο παράθυρο του λεωφορείου. Με κοιτούσε κατάματα και μου χαμογελούσε. Άπλωσε το χέρι του ζητώντας μου να τον ακολουθήσω. Πρόσχαρα του έδωσα το δικό μου. Με οδήγησε σε ένα περίεργο, στενό, σκοτεινό και δύσβατο σοκάκι. Μία πινακίδα έγραφε «οδός πειρασμών».

-«Έλα να περπατήσουμε μαζί στο δρόμο τούτο» μου είπε. Του έσφιξα το χέρι και τον ακολούθησα γεμάτος περιέργεια για το τι θα επακολουθήσει. Δεν σας κρύβω πως λίγο φοβήθηκα... Υπήρχαν κατά τη διαδρομή κάποια άγνωστα σε μένα φυτά ακανθώδη σε διάφορες αποχρώσεις του μαύρου χρώματος που ενίοτε μου τρυπούσαν τα πόδια και με έκαναν να πονώ φοβερά. Στην έκδηλη απορία που ως φαίνεται είχε ζωγραφισθεί στο πρόσωπό μου για τα περίεργα αυτά φυτά ο γέροντας μου απάντησε. Τα φυτά αυτά που μοιάζουν με τη βατσινιά λέγονται πειρασμοί. Στη συνέχεια έσφιξε ακόμη περισσότερο το χέρι μου δίδοντάς μου έτσι τη σιγουριά και μου έγνεψε να κοιτώ ψηλά.

Τότε είδα να έχει αναρτηθεί ένα «πανώ» που ένωνε τις δυό άκρες του στενού δρόμου πάνω στο οποίο ήταν γραμμένες και φωσφόριζαν οι λέξεις «ΝΗΣΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ».

Παρατήρησα πως είχε κι άλλα πολλά «πανώ» στη σειρά, τα οποία φωσφόριζαν και σου τραβούσαν την προσοχή. ΠΙΣΤΙΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΛΕΟΣ, ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, έγραφαν. Το βλέμμα μου είχε καρφωθεί και αγκιστρωθεί στο φωσφορικό τρόπο γραφής των «πανώ» κατά τέτοιο τρόπο που δεν ένιωθα πλέον τον πόνο των πειρασμών. Προχωρούσα σταθερά πλέον, αφήνοντας πίσω τους διάφορους ακανθώδεις πειρασμούς ενώ ο γέροντας μου χαμογελούσε. Αρχικά μου φάνηκε ατέλειωτη η διαδρομή λες και ήταν μία ολάκερη ζωή. Στο τέλος της, βγήκαμε σε ένα τεράστιο κήπο αληθινό Παράδεισο. Εκεί είδα όμορφα τριαντάφυλλα σε πολλά χρώματα και ολοφώτεινους λαμπρούς κηπουρούς να τραγουδούν. «Δόξα σοι τω δείξαντι το φως». Είχα τόσο ενθουσιασθεί από την εικόνα που δεν κατάλαβα πως ο γέροντας είχε φύγει από κοντά μου!

Άκουσα τότε ένα δυνατό θόρυβο σαν να έπεφτε βροχή που διέκοψε το όμορφο αυτό όνειρο. Άνοιξα τα μάτια μου. Διαπίστωσα πως είχε ξεσπάσει δυνατή μπόρα στην Ιεριχώ. Τα ξανάκλεισα σχεδόν αμέσως έχοντας σφοδρή επιθυμία να επανέλθω νοερώς στο μέρος εκείνο που μ’ άφησε ο γέροντας. Μάταια όμως. Έμεινε τότε στη σκέψη μου η σφοδρή επιθυμία, η οποία δεν σας κρύβω πως μ’ ακολουθεί μέχρι σήμερα.

Η Φλώρα που καθόταν στο πίσω κάθισμα με την καλή και ταπεινή μητέρα της με ρώτησε για τους τρεις πειρασμούς.

Άδραξα της ευκαιρίας και άνοιξα την Καινή Διαθήκη και άρχισα να ψάχνω το αντίστοιχο κείμενο από το ευαγγέλιο του Αποστόλου Λουκά. Της έδωσα να το διαβάσει δυνατά να ακούν και οι υπόλοιποι.

«Ιησούς δε πλήρης Πνεύματος αγίου υπέστρεψεν από του Ιορδάνου, και ήγετο εν τω Πνεύματι εις την έρημον 2 ημέρας τεσσαράκοντα πειραζόμενος υπό του διαβόλου, και ουκ έφαγεν ουδέν εν ταις ημέραις εκείναις• και συντελεσθεισών αυτών ύστερον επείνασε. 3 και είπεν αυτώ ο διάβολος• Ει υιός ει του Θεού, ειπέ τω λίθω τούτω ίνα γένηται άρτος. 4 και απεκρίθη ο Ιησούς προς αυτόν λέγων• Γεγραπται ότι ουκ επ' άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ' επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού. 5 Και αναγαγών αυτόν ο διάβολος εις όρος υψηλόν έδειξεν αυτώ πάσας τας βασιλείας της οικουμένης εν στιγμή χρόνου• 6 και είπεν αυτώ ο διάβολος• Σοι δώσω την εξουσίαν ταύτην άπασαν και την δόξαν αυτών, ότι εμοί παραδέδοται και ω εάν θέλω δίδωμι αυτήν• 7 συ ουν εάν προσκυνήσης ενώπιόν μου, έσται σου πάσα. 8 και αποκριθείς αυτώ είπεν ο Ιησούς• Ύπαγε οπίσω μου σατανά γέγραπται γαρ, Κυριον τον Θεόν σου προσκυνήσεις και αυτώ μόνω λατρεύσεις. 9 Και ήγαγεν αυτόν εις Ιεροσόλυμα, και έστησεν αυτόν επί το πτερύγιον του ιερού και είπεν αυτώ• Ει υιός ει του Θεού, βάλε σεαυτόν εντεύθεν κάτω• 10 γέγραπται γαρ ότι τοις αγγέλοις αυτού εντελείται περί σου του διαφυλάξαι σε, 11 και ότι επί χειρών αρούσίν σε, μήποτε προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου. 12 και αποκριθείς είπεν αυτώ ο Ιησούς ότι είρηται, ουκ εκπειράσεις Κυριον τον Θεόν σου. 13 Και συντελέσας πάντα πειρασμόν ο διάβολος απέστη απ' αυτού άχρι καιρού. 14 Και υπέστρεψεν ο Ιησούς εν τη δυνάμει του Πνεύματος εις την Γαλιλαίαν• και φήμη εξήλθε καθ' όλης της περιχώρου περί αυτού. 15 και αυτός εδίδασκεν εν ταις συναγωγαίς αυτών, δοξαζόμενος υπό πάντων» (Λουκ. 4, 1-15).

Η σιωπή ολίγων λεπτών που ακολούθησε μετά την ανάγνωση φανέρωνε τον προβληματισμό των συμμετεχόντων στη μικρή τούτη παρέα. Θυμήθηκα τότε τα λόγια του γέροντα και είπα:
-Την οδό των πειρασμών την πορεύεται κάθε άνθρωπος που έρχεται στον κόσμο τούτο. Μα για να την πορευτείς απαιτείται να έχεις ως εφόδια και συντρόφους τη νηστεία, την προσευχή, τη δυνατή και αγνή πίστη, το έλεος, την άδολη αγάπη προς τον πλησίον και προπαντός την ταπείνωση και την πλήρη υπακοή στο θέλημα του Παντοκράτορα Θεού. Διαφορετικά οι ακανθώδεις πειρασμοί σε τραυματίζουν και σε πληγώνουν ενίοτε θανάσιμα.

Σε προσελκύουν όπως οι καρποί της βατσινιάς αλλά σαν τους φθάσεις τα αγκάθια της σε τρυπούν και σε αιχμαλωτίζουν. Ο Ορθόδοξος χριστιανός τα εφόδια αυτά που τον βοηθούν να φθάσει στον Παράδεισο του τα προσφέρει η αγία μας Εκκλησία μέσω των μυστηρίων Της. Με το βάπτισμα και την έλευση του Αγίου Πνεύματος χαράσσεται το όνομα κάθε χριστιανού στον κατάλογο των κηπουρών (αγίων) που περιποιούνται τον κήπο της Εδεμ. Χαράσσεται η διαδρομή και η πορεία διέλευσης από την οδό των πειρασμών. Το Άγιο Πνεύμα σε ακολουθεί καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής και γίνεται η πυξίδα της σωτηρίας. Η προσευχή και η πίστη ως έμπρακτη πλέον εφαρμογή και τήρηση του θελήματος του τριαδικού Θεού σε κρατούν όρθιο και σε βοηθούν όταν καθηλώνεσαι από τα αγκάθια και πέφτεις να σηκώνεσαι. Το έλεος και η αγάπη καθιστούν σταθερή την πορεία σου. Και τέλος η ταπείνωσή σου δίνει την ώθηση να ρυθμίζεις την ταχύτητά σου. Μεγάλη ταπείνωση γρήγορη ταχύτητα, ελάχιστη ταπείνωση αργή ταχύτητα... Ο άνθρωπος και δη ο Χριστιανός οφείλει να αφήνει πίσω του τους πειρασμούς. Να τους προσπερνά και να ξεγλιστρά απ’ αυτούς σαν το λάδι... Έτσι θα καταστεί πλήρης πνεύματος και η χάραξη του ονόματος θα γίνει ανάγλυφη και θα αναρτηθεί ως αιώνια μαρτυρία στον κήπο της Εδέμ.

-Προσήλωση στο θέλημα του Κυρίου μας. Αυτή είναι η συνταγή της επιτυχίας, συμπλήρωσε ο Βαγγέλης.

Είναι αλήθεια πως αρκετοί ήθελαν να ανέβουν πεζή στο Σαραντάριο όρος. Ο χρόνος όμως αλλά και ο άστατος καιρός δεν το επέτρεψαν. Έτσι επιλέξαμε το τελεφερίκ, το οποίο μας μετέφερε στο χώρο, όπου ο Κύριός μας σύμφωνα με την Παράδοση γνώρισε έπειτα από νηστεία σαράντα ημερών τους τρεις πειρασμούς.

Στο Σαραντάριο όρος μας υποδέχθηκε ένας Αγιοταφίτης μοναχός από τη Μονή του Αγίου Σάββα, ο οποίος διακονούσε προσωρινά στο προσκύνημα. Με απλά λόγια μας εισήγαγε στο ανωτέρω ευαγγελικό απόσπασμα και στον αντίκτυπο που αυτό έχει σε κάθε ανθρώπινη ψυχή που αγωνίζεται και πολεμά κατά του Αντιδίκου. Μετά τις αναμνηστικές φωτογραφίες επιστρέψαμε στα λεωφορεία.

Εκεί π. Κλαύδιος και η Χρυσούλα μας ανακοίνωσαν πως ο δρόμος που οδηγεί στη Μονή Αγίου Γεωργίου του Χοζεβίτη έχει καταστραφεί από σεισμό και ως εκ τούτου ήταν αδύνατο να δούμε και να προσκυνήσουμε το σπήλαιο του Προφήτη Ηλία και τον τόπο προσευχής του Αγίου Ιωακείμ. Ίσως ο Άγιος Γεώργιος και ο προφήτης Ηλίας επιτρέψουν να μεταβούμε στη Μονή σε προσεχή επίσκεψή μας στους Αγίους Τόπους.

Κατόπιν τούτου κατευθυνθήκαμε προς τη Βηθανία, όπου βρίσκεται το γυναικείο ορθόδοξο μοναστήρι των Αγίων Μάρθας και Μαρίας. Η θερμή φιλοξενία από τη γερόντισσα και τις μοναχές και η αγάπη που έδειξαν προς όλους μας ήταν η αιτία που δεν ήθελε κανείς μας να φύγει από το μοναστήρι. Ο π. Αντώνιος ανέγνωσε την ευαγγελική περικοπή και στην ουσία βοήθησε να κατανοήσουμε τον τόπο στον οποίο βρισκόμαστε. Στη συνέχεια το λόγο πήρε η γερόντισσα, η οποία μας εξιστόρησε όλα τα γεγονότα της Αγίας Γραφής που συνδέονται με τον τόπο εκείνο. Η άσβεστη φλόγα της πίστης καίει στο καντήλι της εν Χριστώ βιοτής και ζεσταίνει τις νύμφες του Κυρίου, ώστε να διακονούν μέχρι σήμερα εκεί που διακόνησαν τον Κύριο η Μάρθα και η Μαρία, οι κατά σάρκα αδελφές του Αγίου και φίλου του Χριστού Λαζάρου.

Ο ήλιος βρισκόταν πλέον στη Δύση του όταν φθάσαμε στο όρος των Ελαιών και στον μακαριστό πλέον Χιώτη αγωνιστή π. Ιωακείμ. Ένας Αγιοταφίτης που έδωσε πολλές μάχες με λύκους βαρείς για να κρατήσει ψηλά τη σημαία του Παναγίου Τάφου και την ελληνική, ώστε να ανεμίζουν στο τόπο της Ανάληψης του Κυρίου. Κατάκοποι αλλά λίαν ευτυχισμένοι φθάσαμε στο κατάλυμά μας και μετά το Δείπνο μεταβήκαμε στα δωμάτιά μας για λίγες ώρες μόνο ξεκούρασης αφού έπρεπε να ετοιμασθούμε για την αναχώρησή μας. Η Χρυσούλα μας είπε πως κανόνισε πριν το αεροδρόμιο να γεμίσουμε τις αποσκευές μας με τις ευλογίες του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου, στον τάφο του οποίου θα προσκυνούσαμε στη Λύδδα.

Περί τις δυό μετά τα μεσάνυκτα φθάσαμε στο τελευταίο προσκύνημά μας, τον Άγιο Γεώργιο. Στη σιωπή της μικρής αυτής κώμης μπορούσες και πάλι να αφουγκραστείς τους καλπασμούς του αλόγου του μεγάλου αυτού Αγίου, όπως τους άκουσαν ορισμένοι και την πρώτη ημέρα της προσκυνηματικής περιήγησης στο Κάϊρο και στην ομώνυμη Ιερά Μονή Του. Ο Άγιος μας φίλεψε με τις ευλογίες βγάζοντας αληθινή τη Χρυσούλα και μας συνόδευσε στο ταξίδι της επιστροφής στην ευλογημένη Ελλάδα μας. Και εμείς του δώσαμε την υπόσχεση πως θα κηρύττουμε και θα ομολογούμε πάντα τα όσα ζήσαμε στους Αγίους Τόπους προς δόξαν του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν


Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΤΕΥΧ. ΙΟΥΛΙΟΥ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2009

Ελαιωδή "δάκρυα" αναβλύζουν από εικόνα του Αγ. Γεωργίου στο Ισραήλ

· 0 σχόλια




Ιεροσόλυμα - Δεκάδες Χριστιανοί συρρέουν από την Κυριακή στην Ράμλα του Ισραήλ, με σκοπό να δουν από κοντά ένα συγκλονιστικό θαύμα που συνέβη στον Ελληνικό Ορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου.

Οι Χριστιανοί έσπευσαν να δουν τις ελαιωδή υγρές λωρίδες που εμφανίστηκαν στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου, οι οποίες κυλούν πάνω στην εικόνα.

Πιστοί δήλωναν χθές, ότι περισσότερες από δώδεκα υγρές λωρίδες εμφανίστηκαν πάνω στην εικόνα του Αγίου, οι οποίες ίσως παριστάνουν τα δάκρυα του Χριστού η την χριστιανική τελετή του ιερού βαπτίσματος.

Ο Προϊστάμενος του ιερού Ναού π. Νήφωνας, δήλωσε ότι είχε δει τις λωρίδες από την Κυριακή το πρωί, την ώρα που ετοιμαζόταν για την καθιερωμένη Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.

«Φίλησα όλες τις εικόνες, και όταν έφτασα στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου σκούπισα την υγρή λωρίδα που κυλούσε», δήλωσε μια 47χρονη Καθηγήτρια Αγγλικών, συνεχίζοντας «Μετά από 20 λεπτά ξανακοίταξα την εικόνα, και είδα ότι η υγρή λωρίδα λαδιού δεν είχε φύγει και κυλούσε ξανά, τότε αναφώνησα ΘΑΥΜΑ!!».

Η 47χρονη Καθηγήτρια, επίσης δηλώνει πεπεισμένη ότι οι υγρές λωρίδες λαδιού είναι ένα Θαύμα, λόγω και της έντονης ευωδίας που προέρχεται από την εικόνα.

Ακόμη τόνισε ότι «Είναι μια σπάνια ιερή ευωδία, δεν είναι μια συνηθισμένη μυρωδιά όπως του Ελαιόλαδου, είναι κάτι περίεργο που έρχεται από τον Θεό».

Επίσης σύμφωνα με πληροφορίες της «Romfea.gr», το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αμέσως εξέτασε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου, και απέστειλε ένα δείγμα από το λάδι σε ειδικό εργαστήριο.

Ο προϊστάμενος του Ιερού Ναού π. Νήφωνας, δήλωσε ότι το Πατριαρχείο ζήτησε ακόμη να μην κάνει δηλώσεις στα ΜΜΕ, αλλά ούτε να απαντήσει σε ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με το συμβάν, έως ότου οι πιστοί βγάλουν μόνοι τους, τα δικά τους συμπεράσματα.

Αξίζει να αναφερθεί πως την Τρίτη, πάνω από 100 Χριστιανοί, Εβραίοι αλλά και Μουσουλμάνοι από τις γύρω περιοχές του Ισραήλ, συγκεντρώθηκαν γύρω από την εικόνα, όπου έκπληκτοι φωτογράφιζαν το μυστηριώδεις γεγονός.

«Οι άνθρωποι σήμερα έχουν ξεχάσει τελείως τον Θεό, και αυτό είναι ένα σημάδι που τους λέει: 'Είμαι ακόμα εδώ'» δήλωσε μια 30χρονη προσκυνήτρια της περιοχής.

Μαρτυρία Λατίνου για το Άγιον Φως τον καιρό των Σταυροφοριών

· 0 σχόλια


Εισαγωγή

Η αλήθεια περί του Αγίου Φωτός για κάθε πιστό Ορθόδοξο είναι κάτι τόσο φυσιολογικό και αυτονόητο όσο και η αναπνοή του. Δεν χρειάζεται ούτε να του το αποδείξουν, ούτε να του το δικαιολογήσουν, ούτε καν να το δει- αφού πρόκειται για γεγονός καταφανέστατο. Όμως επειδή κάποιοι κλονίζονται ή δεν έχουν πιστέψει με τόση θέρμη- πειραζόμενοι και από τον διάβολο και από τους «διαβόλους»- τους προσφέρουμε μια ιστορική μαρτυρία για το Άγιο Φως.

Επίσης είναι σημαντικά τα κείμενα αυτά διότι αποδεικνύουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας ως μόνης Εκκλησίας του Χριστού, αφού μόνον στους Ορθοδόξους δίδεται άνωθεν το Άγιο Φως. Ας μην λησμονούμε πως το ότι δέχονται οι αιρετικοί να προσκυνήσουν και να λάβουν το Άγιο Φως από τα χέρια του Ορθοδόξου Πατριάρχη δεν είναι απλό πράγμα. Υπογραμμίζουμε πως πιστοποίηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας είναι το ότι προέρχεται από Λατίνο (Ρωμαιοκαθολικό) κληρικό και αυτόπτη μάρτυρα.

Τέλος τονίζουμε πως αυτά τα δημοσιεύουμε προς δόξαν Θεού και αναζωπύρωση της φλόγας της Πίστεως, όχι ως απόδειξη σε απίστους. Αυτοί με εκπομπές, βιβλία και αστεία πειράματα υπογράφουν πως «ερευνούν» εντός λαγουμιών και μάλιστα φορώντας κουκούλες και ωτοασπίδες…


J. Mischaud, Histoire des Croisades, Paris 1856, τομ.1, σελ. 291. Το γεγονός διηγείται ως εξής ο αρχιεπίσκοπος καθηγητής Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, όπως παραπάνω, σελ. 426-427:

«Διηγείται ένας αυτόπτης Λατίνος μάρτυρας, ο Πουλχέριος, αυτός που μετά από αυτά έγινε Πατριάρχης, ότι κατά το έτος εκείνο καθόλου δεν εμφανίζονταν το άγιο Φως, παρά όλες τις λιτανείες που τελέσθηκαν, κατά τις οποίες ψάλλονταν το «Κύριε ελέησον» από όλους που συμμετείχαν στις λιτανείες. «Καταληφθήκαμε από μεγάλη λύπη και θλίψη. Πόσες ανακραυγές προς τον Κύριο! Πόσοι στεναγμοί, πόσοι οδυρμοί! Γιατί στους οδυρμούς όλοι ψάλλαμε «Κύριε ελέησον», για να ζητήσουμε με τις ψαλμωδίες το έλεος του Κυρίου, όμως, αν και τον ικετεύαμε, καθόλου δε λαμβάναμε το ζητούμενο. Και ήδη ήρθε η εσπέρα και η μέρα έληξε και επειδή σκεφτήκαμε ότι εξαιτίας των αμαρτιών μας συνέβη ό,τι δεν συνέβη τα άλλα χρόνια, ο καθένας μας αποφάσισε ενδόμυχα να διορθωθεί σε όσα αμάρτησε προς τον Θεό. Το άγιο Φως δεν φάνηκε ούτε κατά το πρωί του Πάσχα, ο Βασιλιάς Βαλδουίνος απελπισμένος προσευχόταν μπροστά στον άγιο Τάφο, ο λατινικός κλήρος βρέθηκε σε πολύ δυσάρεστη θέση, αγνοώντας αν έπρεπε να τελέσει ή όχι την εορτή του Πάσχα, χωρίς το άγιο Φως. Καθώς οι Λατίνοι βρίσκονταν σε τέτοια αγωνιώδη κατάσταση, αποφάσισαν να βγουν από το Ναό της Αναστάσεως. Οι Έλληνες όμως που απέμειναν μέσα έκαναν θερμότερες προσευχές, ακολουθούμενοι από τους Ιακωβίτες και τους Αρμενίους, λιτάνευσαν, ικέτευσαν τον Θεό και το άγιο Φως εμφανίστηκε, πλημμυρίζοντας όλον τον Ναό. Με αλαλαγμούς έτρεξαν οι Λατίνοι να πάρουν το Φως από τους Έλληνες. Και επαναλαμβάνουμε ότι το επεισόδιο αυτό το διηγείται αυτόπτης Λατίνος, και όπως κι αν θελήσει κανείς να το εξηγήσει, είναι αναντίρρητο ότι οι Έλληνες που ταπεινώθηκαν και περιφρονήθηκαν από τους σταυροφόρους εξυψώθηκαν με αυτό. Και από τότε η τελετή του αγίου Φωτός παρέμεινε ως καθαρή ελληνική τελετή, ακόμα και κατά την περίοδο των σταυροφόρων».


Η μαρτυρία είναι από την Ιστορία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.

Απόδοση στην Νεοελληνική
Τέζας Γεώργιος – Φιλόλογος

Άγιον Φως-Η σχισμένη καί μαυρισμένη Κολώνα

· 0 σχόλια

Το Πάσχα του 1549 μ.Χ. οι Αρμένιοι κατώρθωσαν να δωροδοκήσουν τον Τούρκον Διοικητήν, και να εκδώση απαγορευτικήν διαταγήν προς τον Έλληνα-Ορθόδοξον Πατριάρχην Σωφρόνιον Δ΄, ώστε να μήν έχει πρόσβασιν εντός του Ναού δια τήν τελετήν του Αγίου Φωτός. Οι φρουροί έκλεισαν τήν Αγίαν Πόρτα και ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ΄ με το ιερατείον και τους πιστούς του παρέμειναν έξω προσευχόμενοι, αναμένοντες τήν έκβασιν των γεγονότων. Πράγματι η απάντησις του Κυρίου μας ήταν άμεσος. Παρα τας απέλπιδας προσπαθείας του Αρμενίου Πατριάρχου, το Άγιον Φως δεν έλαμψε εις το ιερόν Κουβούκλιον ή εις άλλον σημείον εντός του Ναού. Το Άγιον Φως εξήλθε διαπερνόν τήν Κολόναν, η οποία μέχρι σήμερον φαίνεται σχισμένη και μαυρισμένη, και προς μεγάλην κατάπληξιν άναψαν τα κερια, τα οποία εκρατούσε εις τας χείρας του ο Ορθόδοξος Πατριάρχης. Εις τήν συνέχειαν ο Πατριάρχης έδωσε το Άγιον Φως εις τους Ορθοδόξους, οι οποίοι ευρίσκοντο εις τήν αυλήν, ενώ ο Αρμένιος έφυγε ντροπιασμένος. Το αξιοθαύμαστον γεγονός εμαρτύρησε ο Εμίρης Τούνομ, ο οποίος εκείνην τήν στιγμήν ήτο φρουρός εις τήν Αγίαν Πόρτα. Αυτό έγινε αιτία να πιστέψη και να γίνη Χριστιανός. Οι Τούρκοι τον σκότωσαν δια να μήν μαθευθεί το γεγονός.

Συμφώνως προς άλλην εκδοχήν, όταν αντελήφθη το θαύμα ανεφώνησε προς τους συγκεντρωμένους: «Αυτή είναι η αληθινή πίστις». Οι Τούρκοι δια τήν αλλαξοπιστίαν του τον έκαψαν ζωντανόν. Τα οστά του σήμερον φυλάσσονται εις το Μοναστήριον της Μεγάλης Παναγιάς. Όταν ο Σουλτάνος επληροφορήθη το θαύμα, εξέδωσε φιρμάνιον και ανεγνώρισε το αποκλειστικόν δικαίωμα δια τήν λήψιν του Αγίου Φωτός εις τον Ελληνορθόδοξον Πατριάρχην.

Αναδημοσίευση εκ του επισήμου ιστοχώρου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων

Θεματικός Πίνακας Ιστολογίου-Thematic Table of Contents

Αρχειοθήκη